| |
|
Ergens
ben ik het allemaal kwijtgeraakt. Ik tik een stuk tekst. Het
boeit me niet meer. Er was een tijd. Een tijd waarin ik van
alles schreef en het volslagen boeiend vond. Het was
allemaal natuurlijk, en het ging allemaal vanzelf. Een
avond, ladderzat, emotioneel kwam ik thuis, en binnen vijf
minuten stond er wat. Het sloeg aan. Maar nu, zoals dit, ik
heb geen idee. Er komt niks. Er is niks, louter frustratie.
Ieder facet van mijn leven verdient momenteel louter
frustratie. Mijn hersenen schreeuwen om met rust gelaten te
worden. Er is geen soelaas. No rest for the wicked, en zelfs
dat ben ik niet. Ik zou graag willen. Dan had ik een excuus
om gefrustreerd te zijn, maar in feite is dat er niet.
Ik ben
29 jaar oud. Ik heb een kalend hoofd, en word stilletjes aan
dikker. Ik sport graag. Niets liever, maar een gare
rechterknie verhindert het. Een ontstoken patellapees.
Chronisch. Twee operaties heb ik gehad, en zelfs de eerste
was overbodig. Vannacht lag ik er wakker van. Hoe heb ik in
kunnen stemmen met zoiets? Wanhoop? De vrees dat ik nooit
meer fatsoenlijk zou kunnen rennen? Die vrees wordt
bewaarheid, na twee keer snijden. Het zit altijd in mijn
hoofd. Dat ding doet altijd pijn, en na mijn tweede operatie
ben ik krommer gaan lopen. De neiging om altijd linksaf te
gaan zou het politiek goed doen. Misschien.
Alles
wat mij een goed gevoel over mezelf geeft is aan het
verdwijnen. Ik kan het niet verkroppen dat ik tien jaar
geleden dertig kilometer hard kon rennen zonder moeite, en
dat mijn knie nu na vijf kilometer een dag pijn doet. Ik kan
het niet verkroppen dat ik acht jaar geleden zonder nadenken
absurd veel tijd stak in een filmpje, of een stuk tekst, en
dat het nu niet meer wil komen. De zin ontbreekt om er
moeite in te stoppen. Ik was altijd vrolijk, lachte
constant. Deed dingen. Wandelde uren aan een stuk naar
nergens en raakte verdwaald. Ergens ben ik dat allemaal
kwijtgeraakt.
Vanavond
hoorde ik een gesprek aan tussen een paar vrienden over wat
hun studie allemaal voor kansloos was. In feite kwam het
erop neer dat je geen goede baan krijgt als je geschiedenis
hebt gedaan, want het is Letteren, en, tja. Veel GSV-incrowd
vrienden binnen dezelfde opleiding zijn goed bezig. Die
hebben jaren geleden al een begin gemaakt met een leven na
hun studie. Klein beginnen. Stage lopen, en daar een baan
aan proberen over te houden. Het leven is niet gratis, en
een droombaan krijg je niet zomaar. Als het niet lukt, dan
heb je wat contacten, en daar kun je wat mee. Aan oeverloos
gezeik over wat een studie allemaal niet heeft opgeleverd
heeft niemand wat.
Mijn
studie heeft me meer opgeleverd dan ik gedacht had, en deze
alinea kan niet anders dan ontaarden in een zwaktebod
aangaande datgene wat ik nu aan voorbeelden te berde ga
brengen. Onleesbare zinnen formuleren is er één van.
Maatschappijkritisch denken is nummer twee. Ontwikkelen als
persoon! Maar hoe dan? Of had ik dan niet hoeven studeren en
simpel ouder moeten worden? Ik kan scherper nadenken, grote
stukken schrijven, overtuigen. Als het moet kan ik
nuancerend zijn, maar dat is meestal geen zak aan, tenzij je
interessant wil doen, maar dat doe ik liever als iets me
echt boeit. Wat schoonfamilie vindt kan me gestolen worden.
Ik vind het leuker om direct te beginnen met een
controversieel onderwerp. Of ik voel me goed en ben aardig,
en poog mensen iets bij te brengen, voor zover ik dat kan.
Mijn
naam is Erik Cleijne, en ik nader het eind van mijn studie.
Mijn eindscriptie staat in de steigers, en ik hoop deze
maand klaar te zijn. Ik heb nimmer verwacht dat mijn studie
mij een baan op zou kunnen leveren. Ik had ook nimmer
verwacht iets als datgene waar ik nu mee bezig ben te kunnen
doen, dat ik daar slim genoeg voor zou zijn. Ik was
stomverbaasd toen ze mij op het VWO wilde hebben. ‘Je kunt
ook VWO doen, hoor, maar dat is wel moeilijk.’ Voor een
MAVO-klant die na drie jaar om ‘wangedrag’ van het MBO is
getrapt (maar stiekem misschien ook omdat ze me tegen mezelf
wilden beschermen), heb ik het best goed voor elkaar.
Wat niet
wegneemt dat ik altijd een afgrijselijke rothekel aan school
heb gehad. Huiswerk heb ik nooit begrepen. Sommen maken
terwijl je ook buiten rond kon rennen of een
toneelvoorstelling kon geven in de klas, of een leuk verhaal
kon schrijven of kon tekenen. Mensen die zeiden dat wiskunde
wel heel belangrijk was, ook al ging ik huilen omdat ik het
niet begreep en het niet wilde kunnen. “Je moet je huiswerk
maken!” Zei mijn groep 8-leraar tegen mijn betraande ogen.
Jankend thuiskomen omdat ik geen antwoord wilde geven op
vragen als ‘Waar ligt de bloembollenstreek?’ terwijl dat
godverdomme op de pagina ernaast stond. Het ontging mij
volledig. Het jaar erna kregen we tijdens de introductieweek
opdrachten. Ik was alleen maar aan het spelen en was me
nergens echt bewust van. De les die ik toen kreeg reet mijn
ziel volledig open. Misschien maak ik geen deel uit van het
controleerbare, het verwachte, het wetmatige.
Eigenlijk heb ik alleen maar pijnlijke herinneringen aan die
periode. Het is ook het enige waar ik nooit fatsoenlijk over
heb kunnen schrijven, wat volgens mij ook te maken kan
hebben met het feit dat het niemand echt boeit. Ik viel er
sowieso buiten, maargoed, ik was dan ook te goed voor die
idioten. Desalniettemin kwam ik hier uit, en hier was het
wat huiswerk e.d. hetzelfde verhaal, hetzij minder
repetitief. Ik heb één keer serieus meegedaan met college.
Eén keer. Bij Wim van Meurs. Ik had zelfs een stropdas om
gedaan, had een stapel Stalin-boeken uit mijn
privé-collectie meegenomen, en kreeg pardoes een 7,5 (voor
het referaat dan, want het tentamen werd een genadezaak) en
hij vond het leuk! “Je kunt het wel als er wat druk achter
staat.” Ik heb altijd een haat(liefde)verhouding met de stof
gehad. Ja, waarde docenten, ik vind de geschiedenis van
Joegoslavië interessant, en de geschiedenis van de Europese
eenwording ook. Ik kan zelfs wat met gender, en de
geschiedenis van het Neerlandsch parlement. Het
belangrijkste effect van al die vakken en docenten is dat ik
erdoor ben verdiept (en wat cynischer door ben geworden).
Dat geldt misschien zelfs voor GNK, maar dat mag van mijn
part in elkaar geslagen worden.
Ik had
geen geschiedenis gestudeerd als het me niks had geboeid,
maar wat heb ik afgezien. Colleges zijn niks voor mij. De
serieusheid ervan is niks voor mij. Werkcolleges, daar wil
ik NOOIT meer heen. Discussies voeren over dingen die ik
niet belangrijk vind, vind ik niet belangrijk, en zeker niet
als een stel mongolen dat wel vindt. Dan luister ik liever
naar Wim, of naar Inger Leemans, wiens geboorte-ambtenaar de
typfout van de extra ‘r’ moet hebben laten staan.
Hoorcolleges waren soms te doen. Vooral van Rietbergen. Ik
heb me doodgelachen. Het waren doorgaans bekwame mensen die
meer wisten dan ik, en waarbij de luxe bestond om niet te
komen. Een luxe die moet blijven, net als stomdronken bij
werkcolleges zijn, vrijdagochtend kwart voor negen. Hij had
me er zo hard uit kunnen trappen! Hij deed het niet. Ook
daarom heb ik meerdere stukken tekst aan Hem gewijd, maar
niet aan Heer Vossen, die mij en een vriend in elkaar wilde
slaan, omdat Hij doodvroor.
Het was
me ook een partij wennen. Huilen deed ik. Heimwee had ik. Ik
mocht niet meedoen met het tentamen Oudheid, omdat “...de
docentengroep, die het blok Oudheid in de propedeuse
Geschiedenis verzorgt, heeft vastgesteld dat je niet of niet
volledig hebt voldaan aan de eisen die binnen het blok
Oudheid aan deelnemende studenten gesteld worden.” Een
aantal maanden laten kwam daar het studie-advies van Mevrouw
de Kleijn.. ‘Beraad u.’
Mijn
master-gemiddelde is 7,65, mijn bachelorscriptie was een
prima stuk werk, en mijn masterscriptie wordt van hetzelfde
allooi. Gerda, ik mag u graag, en kan niet vergeten dat u me
persoonlijk wakker heeft heeft gebeld om te vragen of alles
goed met me ging toen u dacht dat ik zelfmoord wilde plegen,
en ik denk dat u dit wel kunt waarderen, en ik denk dat ook
u het beste voor mij wilde, maar dat het volgende eigenlijk
voor iedereen geldt die wil dat adviezen binden worden, maar
vooral voor iedereen geldt die mij op wat voor vervelende
pseudo-intellectueel verantwoorde manier dan ook heeft
weggezet:
In.
Your. Face. |
|
|